felinfanfic (felinfanfic) wrote,

หัวใจของเจ้าหญิง

ชื่อเรื่อง : หัวใจของเจ้าหญิง
ผู้แต่ง : *PK* (thief_of_baramos@hotmail.com)
ประเภท : ดราม่า
ช่วงเวลา : ไม่ระบุ

เรื่องย่อ : -



ตอนที่1

ต้องขอโทธทุกๆคนที่อ่านเรื้องนี้ เราเขียนภาษาไทยไม่ค่อยเป็นถ้ามีคำผิดก็ต้องขอโทธด้วย :cry:

เมื่อการต่อสู้จบลง หลาวผู้คนกลับมาใช่ชีวิตตามเดิม ทุกคนอยู่อย่างมีความสุขและมีที่อยู่ ที่กินเหมือนเดิม แต่ท้ามกลางรอยยิ้มของผู้คนมากมาย มีหญิงสาวอยู่คนหนึ่ง นางเป็นเจ้าหญิงที่มีนามว่าเฟลิโอนา ถึงแม้จะดูมีความสุขแต่จิตใจของเธอเหมือนจะหายไป ตั่งแต่เรียนจบจากเอดินเบิกร์ ทานเจ้าเอวิเดสก็พาเธอกลับมาอยู่ที่ พระราชวัง คนที่ขโมยหัวใจของขโมยไปนั่นคือเจ้าชายผู้เย็นชาเปรียบได้ดั่งก้อนน้ำเข็ง เจ้าชายคาโล วันเนบลีแห่ง คาโนวาล
“พ่อๆ อีกสามวันพ่อจะไปที่คาโนวาลใช่ป่ะ” ดวงหน้าของเธอผู้ที่ทิ้งหัวใจไว้กับเจ้าชายของคาโนวาลกล่าวถามพ่อของตนอย่างตื่นเต้น
“ใช่พ่อจะไป แต่ไม่ใช่พายในอีกสามวัน” ทานตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกได้ถึงความหยิ่งใหญ่
“แล้วพ่อจะไปเหมื้อไหร่” ลูกสาวตัวยุ้งถามด้วยสีหน้าตกใจ
“พ่อจะออกเดินทางตอนบ่ายของวันนี้ ถ้าลูกอยากจะไปกับพ่อรีบไปเตรียมตัว” เอวิเดสกลาวสันๆแต่ได้ใจความ
เมื่อถึงเวลาออกเดินทาง สาวน้อยขึ้นรถมารอพ่อของตัวเองอย่างใจร้อน เธอรู้สึกดีใจและนั่งคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเวลาที่อยู่ในเอดินเบิกร์ คิดไปคิดมาก็เริมรู้สึกว่าไม่ดี
“ถ้าเราได้ไปเจอกับเจ้าชายน้ำเข็งนัน เราจะมีความสุขไม” อดีตขโมยคนเงกระซิบกับตัวเองแล้วถอนหายใจเบาๆ
“นี้ๆ ถอนหายใจหลายรอบแล้ว” พ่อของเธอถามอย่างสงไส
“พ่อ มาตั่งแต่เมื่อไหร่อ่ะ” ด้วยความตกใจ เธอลุกขึ้นยืนหัวจึงชนเพดานรถม้า
“เอาเข้าไป เดียวก็ไม่สวยหรอก อีกอย่างเดียวเจ้าชายคาโลเห็นแล้วจะไม่ประทับใจนะ” ทานพูด ราวกับว่ารู้ใจ แต่หารู้ไม่ว่าทานแค่ล้อเล่น
“พ่อพูดอะไร ที่ข้ามาเพราะเบื่อ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น” เขารีบตอบอย่างตกใจ
เมื่อพานไปไม่กี่นาที เฟลิโอนาคนสวยก็เบื่อและหลับในไม่นาน เกวียนแล่นไปช้าตามถนน พานป่า พานภูเขาสูงใหญ่ เสียงดังรอบๆตัวทำให้เจ้าหญิงที่กำลังหลับอยู่ตื่นขึ้นมา เธอตกใจกับภาพที่เธอเห็นมันทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไรที่สิ้นสุด คนคนนันที่เคยเป็นเจ้าชายในดวงใจของเธอกำลังเดินขวงอยู่กับหญิงสาวอยู่คนหนึ่ง เธอที่เดินขวงกับคาโลเจ้าชายคนเดียวในใจ หน้าตาของเธอผู้นั้นดูขุนเขยมาก
“เจ้าหญิงวิเวียนานียา น้องสาวของฉัน” ดวงหน้าของเธอช่างหมองมนนัก
เจ้าหญิงเฟลิโอนาคนเก็ง โดดออกจากรถม้าหายไป ทานเจ้าเอวิเดสเรียกให้ตาบไปจับเธอกลับมา เจ้าชายเห็นเฟรินคนเดิมที่ขุนเขย เขาวิ่งทามไปด้วยความเร็ว ขโมยอย่างเฟรินไม่มีวันเสียถาให้ใครปีนขึ้นไปร้องไห้บนต้นไม้ เธอนั่งรองห้ายอยู่บนตนไม้คนเดียว มีเสียงดังมาจากข้างล้างเธอก้มลงไปดู น้ำตาไหลลงมาอีกรอบเมื่อได้เห็นเจ้าชายคนนั่นมายืนมองเธอ
“ยินดีที่ได้พบเธออีกเฟริน” น้ำเสียงที่เย็นชาเหมือนเดิม เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มด้วยความสุขที่หาไม่ได้อีกแล้ว
ไมมีคำตอบจากสาวน้อยบนต้นไม้ มีแต่ความเงียบที่กลืนกินสิงรอบๆตัว คาโลทอนหายใจและมองขึ้นไปอีกครั่ง

“นี้จะลงมาดีหรือจะให้ไปเอาลงมา” คำถามที่ไรคำตอบเช่นเคย
คาโลกระโดดขึ้นมาอยู่ตรงหน้าของเฟริน เขามองไปในตาของเธอมันไม่มีอะไรเลย เขาเห็นคราบน้ำตาที่ติดอยู่ขอบตา ทันไดนั่นเขาก็เข้าใจทักสิงที่เกิดขึ้น
“เธอเห็นเขาแล้วใช่ไม วิเวียนถูกจับมาเป็นคูหมั่นฉันเพื่อเป็นการพผูกมิตรกัน ตัววิเวียนเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานเลย วิเวียนเขายังรักโรเวนแต่ในเมื่อมันเป็นสิงที่ตองทำ” ถึงเขาจะ อาทิบายให้คนเข้าใจยากฟัง คนเข้าใจยากก็ยังไม่ยอมพูดกับเขาอยู่ดี แต่ทันได้นั่นเสียงกระซิบก็ดังออกทาจากปากของเฟริน
“ไม่เห็นเกลียวอะไรกับฉันเลย นายจะทำอะไร คิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันแม้แต่น้อย” เสียงที่ฟังแล้วไม่ตรงกับใจ ทำให้คนที่ได้ยินถึงกับตกใจ และความเงียบก็ครอบงำอีกรอบ ไม่มีใคร่พูดอะไรแต่เฟรินที่เสียงใจจนพูดสิงที่ไม่ตรงกับใจลุกขึ้นแล้วกระโดดลงไปจากต้นไม้ แต่ร้างกายไม่ทำตามที่ใจสั่ง พอไกลถึงผื่นก็รู้สึกหมดแรง ในเวลานั่นเองมีมือของคนที่ทำให้เธอเสียใจมาดึงเอาไว้
“จะบ้าหรอเดียวก็ได้ตกต้นไม้ตายหรอก” คำแรกที่ออกมาจากเขาคำที่ทำให้ความเงียบหายไป และคำพูดที่เรียกน้ำตาออกมาอีก
“ฉันมันโง่เอง ถ้าไม่มาตั่งแต่แรกคงไม่ตองมาเจอนายอีก ไม่ตองมาเห็นน้องสาวแสนสวยกับนาย” คนโง่พูดมาอย่างคนโง่ ไม่อยากคิดอะไรแค่เจ็บและไม่อยากเก็บเอาไว้ คาโลดึงตัวเฟรินขึ้นมากอดเอาไว้ เขาไม่อยากจะปล่อยมือ ไม่อยากให้ช่วงนาทีนั่นมันหมดไป
“ที่พ่อนายให้พ่อฉันมาคงเป็นเพราะจะให้เข้าร่วมงานของนายกับวิเวียนใช่ไม” มันเป็นคำทามที่เจ้าตัวก็รู้คำตอบดี แต่แค่ถามเพื่อที่จะได้คำตอบที่แน่นอน
“นั่นมันเป็นส่วนของพ่อฉันไม่ใช่ฉัน ที่พ่อฉันชวนก็เป็นอีกเรื้องแต่ฉันรู้ว่าถ้าพ่อเธอมา เธอก็ตองมาด้วยอยู่แล้ว” คำตอบที่ทำให้คนฟังยิ่งเจ็บปวด ไม่อยากจะคิดไม่อยากจะพูดอะไรทังนั่น
“พ่อคงเป็นห่วงฉันมาก ฉันไปดีกว่าแล้วค่อยเจอกัน” เธอรีบเดินไปไม่หันมามอง ไม่แม้แต่จะเหลือบมาดู ทิ้งให้เจ้าชายน้ำเข็งยืนอยู่อย่างโดดเดีย
เมื่อเธอปรากฏตัวทุกอย่างก็กลับมาสู่ปกติ ในคืนวันนั่นเองมีง่านเลียงของเจ้าชายคาโลและเจ้าหญิงวิเวียนก่อนวันแต่งงาน เฟรินที่เคยเข้มแข่งกลับไม่กล้าไปเจอหน้าของคนที่อยู่ในใจมาตลอดได้ เธอได้บอกพ่อของตัวเองว่ารู้สึกปวดหัวไม่มีแรงขอตัวไม่ไปงาน เมื่องานเริมขึ้นหัวขโมยก็ได้แต่นั่งๆนอนๆ คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรเธอทำแบบนี้มันถูกหรอปาว
“นี้เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำแบบนี้ไอ้คาโลมันตองรู้แน่ว่าเราไม่ได้พูดอย่างที่ใจคิด” นิสัยเดิมไม่เปลี่ยนของขโมยบอกให้เธอออกไปที่งาน แต่พอเธอจะก้าวเท่าเดินเข้าไปก็หยุดนิง แทนที่จะเดินเข้าไปในงานเธอกลับเดินไปที่สวนและนั่งเส้าอยู่คนเดียว ขะนะนั่นในงานวิเวียนได้เรียกเจ้าชายคาโลมาคุยด้วย
“ทานคาโลเจอพี่หญิงแล้วใช่ไมค่ะ พี่หญิงเขาเสียใจหรือปาว” เจ้าหญิงคนงามถามด้วยความเป็นห่วงทังเจ้าชายตรงหน้าเธอดูไม่มีความสุขและพี่หญิงของเธอก็ไม่ได้มางานด้วย เธอไม่รู้จะทำอย่างไรและพูดอะไร
“เรื่องนั่นฉันไม่รู้แต่สิ่งที่ตองทำคือสิ่งที่ตองทำเราไม่สามารถหนีมันได้” มันเป็นคำตอบที่ทำให้วิเวียนรู้ได้ทันที่ว่ามันไม่จริง ดวงหน้าของเจาชายบอกเธอว่าเขาไม่อยากแต่งมากกว่าเธอสะอีก
“ไม่จริงใช่ไมค่ะ ที่จริงแล้วทานอยากจะอยู่กับเธอมาก ไปสิค่ะเธอคงรอทานอยู่ข้างนอกงาน หญิงรู้นิสัยพี่ของหญิงดี” เจาหญิงน้อยที่แสนจะหน้ารักทำให้เจ้าชายน้ำแข่งรีบวิ่งหายออกไป เมื่อเธอมองไปทางด้านขวาเธอถึงกับตกใจเมื่อเห็นเจ้าชายโรเวนยืนอยู่ข้างๆเธอ
“ยินดีที่ได้พบอีกครั่งครับเจ้าหญิงวิเวียน” คนที่เจ้าหญิงน้อยอยากพบมากที่สุด คนที่เธอเผารอมาตลอดผึงจะมาพบเธอก่อนวันแต่งงานของเธอวันเดียว
“ทานก็มารวมงานด้วยหรอค่ะ” เสียงของเจ้าหญิงน้อยสั่นนิดๆ เจ้าหญิงที่น่าสงสารตองกลืนน้ำตาที่เกือบจะไหล่ออกมาเพราะความเสียใจและดีใจ
คาโลเดินไปเจอเธอจนได้ เธอผู้นั่นนั่งอยู่ข้างๆต้นไม้ต้นใหญ่ เขาเข้าไปไกล่อีกนิดถึงได้รู้ว่าเธอหลับไปแล้ว เขาถอดเสื่อคลุมออกและคลุมไว้บนไหล่เธอ เธอตื่นแต่ไม่ได้ขยับตัวเพระรู้ว่าคาโลมานั่งข้างๆ เธอได้แต่อยู่นิ่งๆฟังสิงที่เขาจะพูดกับเธ
“นึกว่าจะไม่ออกมาสะแล้ว ที่ฉันบอกไปเธอจะไม่ชื่อก็ได้แต่อยากให้รู้ว่าฉันไม่ได้ลืมเธอไม่ได้อยากให้เธอเดินออกจากชีวิตฉันหรือพูดอีกอย่างฉันไม่ได้อยากเดินออกจากชีวิตเธอ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่จะหยุดมันได้ ที่อยากจะบอกคือ...... พรุ่งนี้เตรียมตัวให้ดี ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับรีบกลับได้แล้วเดียวเจ้าหญิงเฟลิโอน่าจะไม่สบาย ราตีสวัต” เขาเดินไปช้าๆและทิ้งคำพูดที่ทำให้ตองเก็บไปคิด
คำพูดเดียวกันนี่เจ้าชายโรเวนก็ทิ้งไว้ให้วิเวียนไปคิดเช่นกัน หลังจากนั่นเจ้าชายทั่งสองก็ไปพบกันที่ด้านหลังปราสาท
“ฉันหวังว่าทุกอย่างคงเป็นไปตามที่นายกับฉันวางแผ่นไว้ ฉันจะไม่ยอมให้วิเวียนกับใคร่หน้าไหนทังนั่น” คำพูดนี้ทำให้เจ้าชายมาดน้ำแข่งถึงกับตกใจ เขาไม่เคยนึกว่าคนตรงหน้าเขาจะรักวิเวียนมากมายขนาดนี้
“ไม่ตองหวงไปทานโรเวน ฉันจะไม่ยอมเอาใคร่มาแทนที่เฟรินหรอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและคนฟังก็รู้ไอ้ว่าไม่ได้พูดเล่น ทั่งสองคนมองหน้ากันและกันแล้วก็ยิ้ม ทั่งคู้กล่าวลาและเดินไปที่ห้องของตน เมื่อคาโลไปถึงห้องของตัวเองก็มีเสียงเรียกให้มาเปิดประตู เขาเดินไปที่ประตูและเปิกมันออกช้าๆ เจ้าหญิงวิเวียน
“ขออภัยที่มาในเวลานอนของทาน ที่มาก็เพราะมีเรื้องอยากจะทามท่าน พี่หญิงเป็นอย่างไงบ้างเขาโกรดหญิงไมค่ะ” เจ้าหญิงคนงามถามด้วยดวงหน้าที่ใสสื่อ กลัวว่าพี่สาวที่มีความสามารถในทุกๆเรื่องของเธอจะโกรด
“ไม่หรอกคนอย่างนั่นไม่โกรดใคร่หรอก เขาอาจจะไม่คิดอะไรเลยฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าเขาจะรู้สึกอย่างไง เขาอาจจะดีใจด้วยสำที่ฉันไม่อยู่ในชีวิตเขาอีกแล้ว” เจ้าชายน้ำแข่งไม่แข่งอีกต่อไป ในตาที่เป็นประกายสีฟ้าบงบอกได้เลยว่าเขาเศร้าใจมาก
“ไม่จริงหรอกค่ะ หญิงมั่นใจว่าพี่หญิงรักทานมากๆ หญิงมีเรื่องอยากจะถามทานอีกเรื่อง วันนี้เจ้าชายโรเวนมาบอกหญิงว่าให้เตรียมตัวให้ดี มันหมายความว่าอย่างไรค่ะ” เธอถามอย่างสงใสแต่กลับไม่ได้คำตอบที่ตองการ
“ขออภัยแต่ฉันงวงนอนมากๆแล้วเจอกันพรุ่งนี้เช้า” เขาตอบอย่างใจเย็นและปิดประตูทิ้งให้เจ้าหญิงคนงามเดินจากไป เขานอนลงบนเตียงและหลับลงในไม่ช้า
แสงแห่งวันใหม่กระทบตาของเฟริน เธอกระพริบตาและลุกขึ้นมาเห็นพ่อของเธอนอนอยู่เตียงข้างๆ เธอสังเกตว่ามันเช้ามาก เธอลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผาและออกไปเดินเล่น เมื่อเดินออกไปข้างนอกก็เห็นพระราชวังตกเต่งไปด้วยดอกไม้และคิดขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันที่วิเวียนกับคาโลจะแต่งงานกัน แค่คิดน้ำตามันก็จะไหล่แล้วแต่เธอไม่อยากให้ใคร่เห็นความอ่อนแอของเธอ เธอบนต้นไม้เหมือนตอนที่เธอมาวันแรก เมื่อเวลาพานไปมีผู้คนจากหล่ายที่มารวมงาน ที่เธอจำได้จากที่เอดินเบิกร์ก็มี มาทิลดา เอนเจลลีน่า ซีบิล เรน่อน มีคนอื่นอีกมากมายและหนึ่งนัน้นก็มีเพื่อนสี้ของเขา คิลมัสฟิลมัส เขารีบโดดลงจากต้นไม้และวิ้งไปหาเพื่อนที่ขุนเคย เมื่อคิลหันมาเห็นก็รีบวิ่งมาหาเขา ทังสองคนทักทายกันและเดินไปที่สวน
“นายเป็นไงบ้างคิลไม่ได้เจอตั่งนาน แล้วนายกับเรนอนไปถึงไห แล้วอ่ะ” เจ้าตัวแซบถามเพื่อนสี้อย่างมีความสุข
“ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย แต่ถ้าอยากรู้ก็จะบอกให้เอา เราก็ปกันได้แล้วอีกไม่นานเราคงจะมีข่าวดี นี้ๆแล้วคาโลอยู่ไหนละ” เพื่อนสี้ของเจ้าตัวยุ้งถามเหมือนลืมคิด คิลมองหน้าของเฟรินและรู้ทันที่ว่าเขาไม่น่าพูดอย่างนั้น เฟรินมองหน้าคิลและเริมร้องไห้ คิลเอามือโอบเพื่อนที่เศร้าโสกเสียใจไว
“ฉันขอโทษที่พูดอะไรที่ไม่น่าพูด” เขามองไบหน้าของเพื่อนที่ร้องไห้และยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“ไท่เป็นไรคิลเขาคงจะมีความสุขที่จะได้อยู่กับวิเวียน” คงเก่งมักจะทำตัวเก่งในเวลาที่ตัวเองเจ็บปวดมากที่สุด เธอกลืนน้ำตาแล้วเช็ดน้ำที่ติดอยู่ที่แก้มออกหมด
“งานใกล้จะเริมแล้วพวกเราก็หน้าจะเข้าไปได้แล้ว” คิลพูดและดึงเฟรินให้เดินตามเขาเข้าไปในงา
“นายไปก่อนเหอะ ฉันสันยาว่าจะตามไปตอนนี้ฉันยังไม่มีอารม” เธอกระตุกเมื่อออกจากมือของคิล คิลก็แค่ยิ้มให้อีกครั่งและเดินไปช้าๆ เธอรอจนกว่าคิลจะเดินหายไป เธอกลับขึ้นไปบนต้นไม้และเมื่อมองไปทางขวาก็เห็นคาโลกับโรเวนคุยกันอยู่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอโดดไปจับที่ริมหน้าต่างและแอบฟังพวกเขาคุยกัน
“ถ้าเกิดมันผิดพลาดขึ้นมานายจะทำไงคาโล” เจ้าชายมาดเท่ที่เจ้าหญิงวิเวียนรักมาตลอดคุยอะไรกับคาโล
“จะไม่มีคำว่าผิดพลาดทุกอย่างจะไปได้ด้วยดี ขออภัยฉันจะแต่งตัวแล้ว” เจ้าหญิงตัวแสบเห็นเจ้าชาย โรเวนเดินออกไป เธองงมากกับเรื่องที่พวกเขาคุยกัน เธอไม่ทันสังเกตว่าคาโลรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น เขาเปิดกระจกช้าแล้วขว้าตัวของเฟรินเข้ามาในห้อง
“นายทำอะไรคาโล” เจ้าตัวยุ้งถามอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าคาโลจะเห็น
“ฉันสิต้องถามนายเฟริน นายมาทำอะไรที่หน้าต่างห้องฉัน หรือว่านายคิดถึงฉันมากขนาดนั้น” เจ้าชายน้ำแข่งถาม
“บ้าหรอ ที่นายคุยกับโรเวนอ่ะ มันหมายความว่าไง นายมีแผนอะไรคาโล” เธอถามอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง
“ไหนๆเธอก็ได้ยินแล้วถ้าไม่บอกเธอก็คงจะเรียกดาบคูใจของเธอมาฆ่าฉันแน่ๆ ที่เธอรู้ก็ที่ว่าวิเวียนเขาชอบโรเวน และเขาก็จะไม่ยอมให้วิเวียนกับใครทังนั้น ฉันกับหม่อนั้นก็เลยคิดจะประกาดตอนที่ฉันยืนอยู่ข้างๆวิเวียนว่าคนที่จะแต่งงานกับวิเวียนไม่ใช่ฉันแต่เป็นเจ้าชายโรเวน แล้วก่อนหน้านั้นฉันก็จะมองหาเธอและโดดลงไปหาเธอ ฉันจะประกาดอีกรอบว่าคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยมีแค่เธอคนเดียว” เมื่อพูดจบเขาก้มลงมองดูเจ้าหญิงตัวแสบและดึงเธอมากอดไว้ คนในอ้อมกอดไม่พูดอะไร ไม่แม้แต่จะขยับตัว
“เธอรีบไปแต่งตัวแล้วเข้าไปในงานสะ ทุกอย่างจะไปได้ด้วยดีถึงแม้เธอจะขัดขืนแค่ไหนฉันก็จะไม่ให้เธอหนีไปไหนเด็ดขาด” เขาพูดและปล่อยคนในอ้อมกอด เฟรินรีบวิงไปที่ประตูแล้วกลับไปที่ห้อง
“เมื่อกี้มันอะไรทำไม่ใจเรามันเต้นแรงอย่างนี้ทั้งๆที่ทำใจไว้แล้ว” เมื่อคิดถึงคำพูดที่ทำให้เลือดในกายมันเดือด หน้าเริ้มจะร้อนและเปลี่ยนเป็นสีแดง ด้วยความตื่นเต้นเธอรีบหาเสื้อพาใส

ตอนที่2

เมื่อเธอเดินเข้ามาในงานหลาวผู้คนจับจ้องมองเธอเป็นตาเดียว ไม่มีใครพูดอะไรทุกคนจ้องเธอเหมือนเธอเป็นตัวประหลาด เมื่อมองไปรอบๆเธอเห็นคิลยืนปากค้างมองมาที่เธอเหมือนคนอื่น เธอเดินเข้าไปต่อยคนอาปากและทันไดนั้นทุกอย่างกลับสูปกติ
“ทำไมทุกคนมองฉันอย่างนั้นละ” คนที่ถูกมองถามเพื่อนคนที่เธอชกไปเต็มๆ และรอคำตอบอย่างใจร้อน
“โอ๊ยยยย มือหนักไม่เปลี่ยนเลย นี้ถามจริงเหอะดูตัวเองก่อนออกมาหรอป่าว” นักฆ่าพาเธอไปดูกระจกแล้วบอกเธอว่า
“นี้ไงตัวเธอตอนนี้สวยจนไม่มีใครมาเทียบได้” เขาสังเกตว่าหน้าของเฟรินเริ้มจะขึ้นเป็นสีแดงและเธอก็หันมามองเขา
“นายพูดอะไรฉันจะสวยกว่าคนทั่งหมด แล้วเรนอนของนายตรงนั้นไม่สวยกว่าฉันหรอ” คำพูดของขโมยที่หลีกเลียงความสนใจ เมื่อคิลมองเห็นเรนอนเขาหันมามองเฟริน ยิ้มแล้วก็เดินไปหาเรนอน
“นี้เราทำอะไรอยู่ทำไมเราไม่นอนอยู่ในห้องแล้วรอให้งานจบลงโดยที่เจ้าหญิงคนงามกับไอ้คาโลมันได้แต่งงานกัน” เธอกระซิบกับตัวเองแล้วเดินออกไปนั่งค้างนอก เธอมองพานกระจกและเห็นเจ้าหญิงวิเวียนเดินออกมาพร้อมคนที่แน่นอนว่าจะต้องเป็นเจ้าชายคาโล ทั่งสองคนเดินออกมาอย่างสง่าสมเป็นเจ้าชายและเจ้าหญิงเธอได้แต่นั่งมองและคิกถึงสิงที่คาโลจะทำ ถ้าเธอไม่ได้อยู่ในหมู่ผู้คนคาโลก็จะทำอย่างที่เขาบอกไม่ได้
“นึกแล้วว่าเธอจะทำแบบนี้เฟริน” เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างๆ เมื่อเธอหันหน้าไปมองก็เห็นคาโลเดินมา เธอมองเข้าไปข้างในอีกครั่งเธอก็ยังคงเห็นคนที่น่าจะเป็นคาโลยืนอยู่ข้างใน
“นายไม่ใช่คนนั้นหรอ” เธอถามด้วยความมึงงง
“ถ้าฉันอยู่นี้คนข้างในจะเป็นฉันได้ยังไงละ” เขาตอบง่ายๆ
“แล้วถ้าคนนั้นไม่ใช่นายแล้วเขาเป็นใคร่ หรือว่าโรเวน” เธอหันไปมองคนที่เดินมานั่งข้างๆ
“แน่นอนฉันรู้ว่าเธอจะทำแบบนี้เลยสลับตัวกับโรเวน เขาจะได้พูดเองเลยฉันก็ไม่ค่อยอยากจะออกไปต่อหน้าผู้คนมากนักหรอก เมื่อทุกคนรู้ว่านั้นเป็นโรเวนไม่ใช่ฉัน ฉันก็จะพาเธอเข้าไป” สิงที่พูดออกมาทำให้เฟรินนิงละไม่พูดอะไรเลยแต่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม
“ทำไมนายถึงทำแบบนี้มันเป็นหน้าที่ของนายที่ต้องทำไม่ใช่หรอ” ถึงแม้ว่าเธอจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่ในใจกับกระโดดไปมาอย่างห้ามไม่ได้
“แล้วเธอไม่ดีใจหรือไง”เจ้าหญิงที่ไม่รู้จะตอบอย่างไงได้แต่นิงเงียบไม่รู้จะพูดว่าอะไร
“มันอยู่นั่นจับมันไปเลย” กองทัพใสชุดสีดำที่มากับความมืดมิดพวกเขาจบตัวเฟรินและหายไปในพริบตา
“เฟริน หายไปแล้ว” เจ้าชายที่มีพลังเวทอันสูงสงกลับให้คนสำคัลที่สุดหายไปต่อหน้าตอตาตัวเอง
งานถูกงกเลิกอย่างกะทันหัน เมื่อทุกคนรู้ว่าคนที่ยื่นข้างๆวิเวียนไม่ใช่คาโลแต่เป็นโรเวนก็รู้ได้ทันที่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อรู้ว่าเฟรินหายไปทุกคนพากันแตกตื่น ทุกคนถูกสงกลับไปที่ห้อง คนที่ยังอยู่ก็มีแค่คาโล คิล พ่อของคาโลและพ่อของเฟริน
“ลูกผิดไปแล้วท่านพ่อลูกจะรับผิดชอบทุกอย่าง ท่านเอวิเดสได้โปรดให้ผมจัดการผมเอาชีวิตของผมเป็นเดิมพัน” เขาพูดอย่างมันใจและมุงมัน
“ถ้าหากเจ้าชายพูดเช่นนั่นข้าก็สบายใจ และข้าก็รู้ว่าลูกสาวของข้าไม่ได้อ่อนแอ แต่ถ้าหากเจ้าชายทำไม่สำเร็จข้าก็คงจะประหารท่านอย่างที่ท่านบอก” ทังสองคนมองหน้ากันและท่านเอวิเดสผู้น่ากลัวก็เดินออกไป
“แก่ทำอะไรของแก่คาโลถ้าแก่ตายจะทำอย่างไง” เพื่อนสีอีกคนถามอย่างเป็นห่วง
“ท่านพ่อลูกกล่าวลาไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่แต่ถ้าลูกล้มลูกจะกลับมาตายที่นี้” คาโลลุกขึ้นและเดินออกไป คิลรีบตามเขามา
“ฉันจะไปกับนายเฟรินมันก็เพื่อนฉันเหมือนกัน” ถังสองคนปีนขึ้นม้าที่อยู่ในขอกแล้วออกไป
“เราจะไปที่ไหน่อ่ะ นายรู้หรอว่าไอ้พวกที่เอาตัวเฟรินไปนะเป็นใคร่” เขาผึ่งนึกได้ว่าเขายังไม่รู้ว่าคนที่ขี่ม้าอยู่ข้างหน้ารู้หรือป่าวว่ามันกำลังจะไปไหน
“รู้สิเรากำลังจะไปหาอาเธอร์กัน” ทั่งสองคนควบม้าทามกร่างความมืดพ่านป่าที่มีแต่ต้นไม้
เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกที่ก็มาอยู่ในห้องขังของที่ไหนสักแห่ง รอบๆตัวมีแต่หญ้าแหงและกลิ่นอับที่มาจากความชื้น มันเป็นทีที่ไม่น่าอยู่เลยเธอกำลังมึนงงกับการที่ถูกจับมา
“อะไรกันถ้าจะประมาทขโมยอย่างฉันไปแล้วนะ” ในเมื่อขโมยยังไม่ลืมว่าตัวเองเป็นขโมยก็แก้มัดให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว และเบียดตัวเองออกมาจากกรงขังได้อย่างง่ายดาย เธอเดินออกไปสำรวจพื้นที่เมื่อเดินไปเห็นชายที่เธอขุนหน้าขุนตามาก
“เจ้าชายอาเธอร์” เธอกระซิบอย่างตกใจ รุนพี่ของเธอที่เอดินเบร์กลักพาตัวเธอมาทำไม มีเสียงตะโกนมาจากทหาร
“เจ้าชายอาเธอร์ครับนักโทษได้หนีออกมาแล้ว” เสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเมื่อคนที่หนีมาได้ยินก็ถึงกับตกใจ
“ไม่เป็นไร” เป็นคำตอบที่คนฟังทุกคนงงและเดินออกไป
“เธอจะหลบอีกนานไมเฟริน ไม่ใช่สิเจ้าหญิงเฟลิโอนา” คนที่หลบอยู่ที่มุมของห้องค่อยๆโพลออกมาให้เห็น
“นายจับฉันมาทำไมอ่ะ ฉันไม่เขยทำอะไรให้นายเดือดร้อนเลย” เธอมองหน้าเขาด้วยตาที่มีแต่ความโกรด
“ป่าวเธอไม่ได้ทำอะไรให้ฉันเลยแต่คาโลมันทำ มันได้อำนาจทั้งหมดที่ฉันน่าจะได้ สิ่งที่ฉันเอาได้จากมันก็มีอยู่อย่างเดียวคือคนที่มันรักที่สุด เธอไงละ” เขามองหน้าของเฟรืนที่กำลังโกรดจนแดงไปหมด
“ฉันตัดสินใจไว้ว่าถ้าเธอยอมแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะไว้ชีวิตเธอแต่ถ้าเธอไม่ย้อมฉันก็จะขังเธอตลอกชีวิต” เขาพูดขึ้นมาอีกครั้งแต่มันทำให้เฟรินขำ
“นายจะขังฉัน ฝันอยู่หรือป่าวขโมยอย่างฉันไม่มีทางให้นายทำแบบนั้นหรอก” ความมุ้งมั่นมีประกายออกมาจากตาของเธอสามารถทำให้คนที่ขู่เธอเงียบลงได้ แต่เธอก็รู้ดีอยู่ว่าอาเธอร์มีพลังที่เธอไม่สามารถสู้ได้
“อย่างนั้นหรอ” เขาร้ายมนและทันไดนั้นเฟรินก็ขยับตัวไม่ได
“เธอจะสู้พลังเวทของฉันได้หรอ ฉันว่าเธออย่ามาทำบากดีกับฉันดีกว่าเธออาจจะตายได้” เขายิ้มให้เธอ ในขนะนั้นเองประตูก็เปิด ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเจ้าชายคาโลและนัดฆ่า คิล
“อาเธอร์ถานายทำอะไรเธอมากไปกว่านี้นายได้ไปลงนรกแน่” คำพูดที่ทำให้คนที่ขยับตัวไม่ได้รู้สึกสาบสึงมาก คาโลร้ายมนและเฟรินก็กลับมาขยับตัวได้เหมือนเดิม เมื่อเฟรินจะก้าวเท้าวิ่งไปหาคาโลเธอก็ต้องหยุดกะทันหัน ปลายดาบของอาเธอร์จออยู่ที่ขอของเธอ
“ถ้าขยับหัวของเอได้ไปกลิ้งอยู่ที่พื้นแน่ คาโลถ้านายแพ้เฟรินจะกลายเป็นของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ ถ้าจะฆ่าก็ได้ อีกอย่างถ้านายแพ้คาโนวาลจะเป็นของฉัน แต่ถ้านายชนะเฟรินจะเป็นของนายและคาโนวาลด้วย” ทั้งสองคนมองหน้ากันและเรือมการต่อสู้
“หยุดนะคาโล” ทั้งคู่ที่พุงเข้าหากันหยุด คาโลหันมานองเธอและบอกเธอด้วยเสียงที่อบอุ่น
“รอเดียวนะเฟรินฉันจะรีบชนะแล้วเอาเธอกลับมาถึงแม่จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม” เขมองหน้าเธอและนั้นก็ทำให้เธอใจสั่นไปหมด เธอขุกเข่าลงและเริมมีน้ำไหล่ออกมา เธอรู้ว่าคาโลมีพลังเวทที่โยดเยี่ยมแต่อีกฟายก็ไม่ใช่เล่นๆ การตอสู้เริมขึ้นแล้ว รอบๆตัวของอาเธอร์มีลูกไฟหลายลูกวนรอบๆเขา แต่ในพริบตาทั้งหมดนั้นก็หายไป คิลเดินมาหาเธอและต่อว่าเธอ
“เฟรินเธอไม่เชื่อมันในตัวคาโลหรอ ถ้าฉันเป็นคาโลคงเสียใจตายไปแล้ว ถ้าเธอไม่ยืนดูเขาอย่างมันใจและเชื่อว่าเขาต้องชนะ ฉันว่าเขาคงจะมีกำลังใจสู้มากกว่าเดิม” เขาดึงตัวเธอขึ้นและบาดน้ำตาออก เมื่อเธอมองดูคาโลก็ถึงกับตกใจ.........

ตอนที่3

ตอนที่สามนี้ไม่รู้จะมีคำผิดมากน้อยแค่ไหนแต่ก็จะพยายามไม่ให้มีคำผิดค่ะ


"เมื่อมองไปที่คาโล เธอต้องพบกับความตกใจเพราะเขานอนอยู่บนพื้น ถังคูตกอยู่ในความมึนงงพวกเขาสองคนคุยกันไม่ถึงนาที ทำไมคาโลถึงนอนเลือดท้วม เฟรินเดินเข้าไปหาร้างที่ไรความรู้สึกของคาโลน้ำตาไหล่ออกมาอย่างห้ามไม่ได้เธอหันไปมองอาเธอร์ด้วยความโกรธ

“นายทำอะไรเขามันเกิดอะไรขึ้น นายทำอะไรกับเขา ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนาย” ใบหน้าที่มีแต่น้ำตาของเฟรินกลายเป็นสีแดงเพราะเธอโกรธมาก

“ผ่าปฐพี” เธอตะโกน เมื่อดาบอยู่ในมือเธอ เธอวิ่งเขาโจมตี เธอจูโจมอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรอาเธอร์ได้

“ทำได้แค่นี้เองหรอเฟลิโอนา ใช่ไม่ได้ถ้าเป็นอย่างนี้ไม่มีทางทำอะไรฉันได้แน่ๆ” เขายั่วเธอและฟาดดาบลงมาที่เธออย่างรุนแรงทำให้เธอกระเด่นล้มไปนอนอยู่ข้างๆคาโล

“เอ่อย่างไงดีละไอ้คาโลมันดันตายเร็วฉันจะให้เธอได้ได้รับรู้ถึงความเสียใจมากกว่านี้อีก” เขายกดาบขึ้นและตวัดมันลงกลางตัวของคาโล

“ไม่!!!!!!!!!” เธอตะโกนออกมาสุดเสียงแต่ที่เธอทำได้มีแค่นั้น เธอไม่สามารถชวยคนที่เธอรักมากที่สุดได้ ร้างของคาโลที่คาดเป็นสองท่อนและคทาที่กระเด่นออกจากมือภาพที่ดูแล้วเจ็บปวดยิ่งนัก เธอโยนดาบทิ้งและก้มลงไปกอดร้างที่ขาดของคาโลเอาไว้

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ดี” เธอถูกพาตัวไปที่ขุกไต้ดินพร้อมๆกับคิล เธอนั่งอยู่ที่มุมของห้องไม่พูดอะไรไม่ทำอะไร เธอเอาแต่นั่งคิดและร้องไห้คิลก็อยู่ในคั้นช็อกเหมือนกันแต่เขาเป็นห่วงเฟรินมากกว่า

“เฟรินเธอหน้าจะกินอะไรบ้างนะ ไม่ก็พูดอะไรบ้างเธออย่าเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว” คิลพยายามจะทำให้เธอรู้สึกตัวและกลับมาเป็นเหมือเดิม

“ฉันไม่อยากกิน” เธอตอบเขาเบาๆแล้วก็เงียบไปอีกรอบ

“แต่ถ้าเธอไม่กินเธอต้องตายแน่ๆ” เขาบอกเธออย่างใจเย็นเพราะรู้ว่าเพื่อนคนนี้ของเขากำลังเจ็บปวดมากๆ

“ตายได้ก็ดีสิ ฉันจะได้ไปเจอคาโลจะได้ไม่ต้องเจ็บมากขนาดนี้ ถ้าไม่มีฉันสักคนเขาก็คงไม่เป็นอย่างนี้ ฉันเกลียดอาเธอร์ทำไมมันต้องฆ่าคาโลด้วย ฉันไม่สามารถปกป่องเขาได้ เขาชวยฉันมาเยอะมากเกิบทุกเรื้อง ตั่งแต่เริ่มเรียนที่เอดินเบิร์กแล้ว ตอนที่ไปหาพ่อก็เหมือนกันตอนที่อยู่ในเมืองยักษ์ ตอนที่ฉันไม่มีสะติเพราะวิญญาณออกจากร้างถ้าไม่มีเขาฉันก็คงตายไปนานแล้ว ที่จริงฉันหน้าจะเป็นคนที่ตายมากกว่าหมอนั้น ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว” เธอหมดหวังเธอไม่มีแรงเธอไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้ว

“บ้า เธอพูดอย่างนั้นไม่ได้ คาโลที่ตายไปแล้วจะมีความสุขได้ยังไง เฑอโทษคัวเองแบบนี้มันทำร้ายตัวเองชัดๆ” เขาเตือนเธอด้วยความหวังที่ว่าเธอจะดีขึ้น ไม่มีอะไรดีขึ้นเธอเงียบและไม่ยอมแตะอาหารที่อยู่ข้างหน้าแม้แต่น้อย ไม่มีใคร่พูดอะไรทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงบ

“เฟรินๆ” เธอได้ยินเสียงเบาๆดังออกมาจากข้างในตัวเธอ เสียงนันเป็นเสียงของคาโลที่ดังอยู่ในหัวใจของเธอ

“เฟรินรีบออกไปจากที่นั้น รีบหนีออกมาถ้าเธอออกมาเธอจะรู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันหลอกลวง ฉันยังอยู่ฉันถูกขังไว้ในปราสาทนี้ แต่ฉันไม่รู้ว่าที่ไหน เธอรีบออกไปจากที่นี้พาคิลหนีออกไปแล้วฉันจะตามไป” เสียงที่ทำให้เธอดีใจจนไม่รู้จะดีใจยังไงแล้ว

“คาโลนายยังไม่ตายใช่ไม” เธอถามเสียงที่ดังมาจากใจของเธอ แต่คำตอบที่เธอได้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดไว้

“เปล่าฉันไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกแล้ว แต่ฉันจะมีชีวิตอยู่ในตัวเธอตลอดไป” เธอไม่สามารถห้ามน้ำตาของเธอได้ ตั้งแต่วันนี้เธอจะไม่ได้เจอเขาอีกเธอเพียงได้แต่คุยกับเขาสึงอยู่ในใจเธอ

“อย่างร้องไห้เลย ฉันยอมให้มันฆ่าฉันเพื่อที่เธอจะได้มีชีวิตอยู่ตอไป ถ้าฉันไม่ตายเธอก็ต้องตายเพราะเขาวางแผนไว้อย่างนั้นตั่งแต่แรกแล้ว แต่ที่เขาทำแบบนี้เขาทำเพราะหน้าที่เธอควนจะเข้าใจและไม่โกรธเขา” คาโลบอกเธอด้วยเวียงที่อ่อนโยนมันทำให้เจ็บปวดมากกว่าเดิม

“ฉันอยากเจอนายอยากให้นายมีความสุขอยากปกป่องนายได้ นายชวยฉันทุกๆครังที่ฉันเดือดร้อน แต่ฉันไม่สามารถรักษาชีวิตของนายได้” เธอไม่อยากเสียเขาไปทั่งๆอย่างนี้

“ไม่หรอกฉันมีความสุขมาก ฉันได้ทำเพื่อเธอปกป่องเธอก็มีความสุกมากพอแล้ว ฉันทำทุกอย่างเพื่อเธอได้เพราะฉันรัดเธอมากที่สุด” เธอรู้สึกว่าเขากำลังกอดเธอเบาๆและนั้นทำให้เธออบอุ่นมาก

“ฉันก็รักคาโลมากเหมือนกัน” เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตู เธอเริ้มจะขเยาประตูและทันไดนั้นประตูก็เปิดออก

“ทำอะไรนะ” คิลถามอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าเฟรินจะทำอะไรอย่างนี้

“ถามอะไรแปลกๆก็กำลังจะพานายหนีไง” เธอดึงตัวคิลขึ้นและรีบวิ้งออกไป

“ดีมาก ออกไปให้เร็วที่สุดอย่ากลับมาที่นี้อีก” เสียงของคาโลดังขึ้นอีกครั่ง ทั่งสองคนวิ่งออกไปได้โดยที่ไม่มีใคร่จับได้

“คิลนายรีบไปก่อนฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำอีก นายรีบไปไม่ต้องห่วงฉัน” เธอบอกคิลและรีบวิ่งกลับไป

“เฟริน” เขาเรียกเธอเธอแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาเชื่อมันในตัวของเฟรินจึงเดินไปที่ต้นไม้และนนอนลงบนพื้นหญ้าและหลับตาลง
  • Post a new comment

    Error

    default userpic
  • 9 comments